Logo hurtowniamuzyczna.pl
Twój koszyk
 

Polecamy

Nauka gry na trąbce

Nauka na trąbce

Trąbka należy do jednych z najbardziej popularnych instrumentów dętych blaszanych. Swoje zastosowanie znajduje w każdym gatunku muzycznym i sprawdza się doskonale zarówno jako instrument solowy jak i sekcyjny. Prawdziwy rozkwit przeżywała w latach dwudziestych dwudziestego wieku kiedy to w Stanach Zjednoczonych Ameryki zaczęło powstawać wiele orkiestr, big bandów i kameralnych zespołów jazzowych. Można by użyć stwierdzenia, że tak jak gitara jest takim symbolem rocka, tak trąbka jazzu. Oczywiście trąbka ma znacznie szersze zastosowanie niż tylko jazzowe. Ciężko sobie wyobrazić np.: orkiestry wojskowej, strażackiej czy symfonicznej bez trąbki. Jest to bardzo charakterystyczny instrument o dość rozpiętej skali z możliwością wydobycia bardzo wysokich dźwięków.

Oczywiście tak jak w przypadku większości instrumentów dętych i trąbka ma swoje odmiany. Do tej najpopularniejszej należy trąbka w stroju B. Skala tego instrumentu wynosi w zapisie nutowym od fis do C³. Dźwięk uzyskujemy tak jak w większości instrumentów dętych poprzez zadęcie. I właśnie prawidłowe zadęcie jest decydującym czynnikiem wpływającym na brzmienie naszej trąbki. To jakie będzie to zadęcie zależy w dużej mierze od naszych indywidualnych predyspozycji fizycznych. Każdy z nas ma trochę inaczej uformowane usta, zęby, a to bezpośrednio ma wpływ na zadęcie. Przystępując do ćwiczenia zadęcia pamiętajcie, że kąciki ust powinny być stabilne. Gdy już uda Ci się wydobyć pierwszy czysty dźwięk postaraj się pograć na nim dłuższe wartości nut, tak by usta przyzwyczaiły się do wibracji, która jest wytwarzana przy dmuchaniu. Ćwiczenie to robimy na początku bez przyciskania zaworów. Dopiero jak już będziemy umieli wydobywać zarówno krótkie jak i długie dźwięki możemy przejść do wydobywania kolejnych dźwięków. Do tego będą służyły nam zawory, których w trąbce mamy trzy. W zależności w jakiej konfiguracji będziemy je zamykać lub otwierać taką też uzyskamy wysokość dźwięku. Pamiętajcie by nie dociskać zbyt mocno ust do ustnika. Usta powinny szczelnie przylegać, ale nie powinny być zbyt mocno dociśnięte. Podczas grania ważne jest prawidłowe oddychanie. Zawsze starajcie się nabierać pełny wdech, tak by mieć jeszcze trochę zapasu. Lepiej spuścić niewykorzystane powietrze niż żeby go nam zabrakło w pół taktu. Do jednych z najlepszych choć z reguły mało popularnych ćwiczeń należą gamy i pasaże. Mało kto lubi tego rodzaju ćwiczenie, każdy zdecydowanie bardziej woli pograć sobie jakieś utwory, ale naprawdę warto od tego zacząć. Jak już uda nam się przynajmniej część gam durowych i molowych opanować, to dobrze jest ćwiczyć sobie na dźwiękach określonych skal. Znajomość pentatoniki, skali bluesowej, jońskiej to wszystko jest bardzo pomocne w grze utworów i improwizacji na temacie. Im więcej skal poznacie, tym większymi możliwościami będziecie dysponować. Pamiętajcie że, wszystkie ćwiczenia powinniśmy wykonywać z różnoraką dynamiką, tak by wyrobić w sobie umiejętność gry zarówno piano jak i forte. Kilka takich porad, które warto sobie wziąć do serca:

- chcesz grać forte, ćwicz piano
- chcesz grać szybko, ćwicz powoli
- chcesz grać górę, ćwicz dół skali

Takim również istotnym elementem jest postawa przy graniu. Często zwłaszcza osoby dopiero zaczynające naukę, maja tendencje do kierowania instrumentu w dół. Starajmy się nad tym pracować i utrzymujmy w miarę prosto instrument. On i tak naturalnie będzie delikatne pochylony do dołu, ale niech to będzie tylko tyle ile jest to konieczne. Najważniejsza jest systematyczność ćwiczenia. Zdecydowanie lepiej każdego dnia poświęć kilkanaście minut na ćwiczenie niż raz czy dwa razy w tygodniu spędzać na nim po trzy godziny. Z długim ćwiczeniem też należy uważać, zwłaszcza młodsze dzieci powinny ćwiczyć pod kierunkiem wykwalifikowanego nauczyciela. Pamiętajmy, że trąbka jest to instrumentem dęty w którym główną rolę odgrywają płuca grającego, dlatego też w przypadku dzieci, które z racji wieku nie mają jeszcze tego organu w pełni ukształtowanego zalecana jest ostrożność w długim jednorazowym ćwiczeniu.